وبلاگ نشریه ی چراغ

سردبیر

برای بازشناسی اینکه بدانم _ بدانیم تاکنون چگونه راه پیموده ایم و کجا را اشتباه ، باید به گذشته و آنچه کرده ایم نگاه کنیم. می دانم که گفته شده عمر سازمان حدود پنج یا هفت سال است، اما شورای سازمان فقط در همین دو سال گذشته در این سازمان حضور داشته و با آن که در مورد آن سال های گذشته، با اطلاعاتی که کسب کرده، می تواند ابراز نظر کند، اما نمی تواند پاسخگو باشد. در مورد این دو سال نیز، اصلی ترین ایرادی که به ما وارد است این است: چرا نمی دانستید؟ چرا نمی دیدید؟ چرا در آن موقع از خلاف کاری های او حمایت کردید؟ جمله ای که بعد از این خواهم نوشت توجیه موضع هیئت مدیره نیست، تنها یادآوری کوچکی است به کسانی که توقع داشتند ما از همان ابتدای تشکیل سازمان در کانادا، که تاریخچه ای سه چهار ساله در ایران داشته است، بدانیم که چه نارسایی ها و بیماری هایی در این چارچوب موجود بوده است. مدتی بعد از شروع به همکاری با چراغ، با وبلاگ های دگرباشان آشنا شدم و وبلاگ های قدیمی و تازه را مرور کردم در چند وبلاگ قدیمی به خبری در ارتباط با سازمان همجنسگرایان ایران برخوردم و مژده ی وجود این سازمان و ابراز خوشحالی و دعوت از همه همجنسگرایان برای سر زدن به سایت این سازمان و حمایت از آن را خواندم. همان حسی که در آن زمان عده ای را واداشته بود که به این سازمان، با آن شدت علاقه، بپردازند، ما را هم در این گوشه ی دنیا واداشت تا با کسی که مدعی بنیانگزاری آن سازمان و کارمند تکنفره اش بود و برای نجات بنیادی که از حقوق دگرباشان حمایت کند تا این طرف دنیا پای پیاده آمده بود، دست همکاری بدهیم و در کنارش بایستیم. این حمایت اما بیشتر از چهار یا پنج ماه طول نکشید. اولین باری که نیاز به حمایت کتبی از او پیش آمد، حمله ی غیر منصفانه ای، (بر اساس مشاهدات ما در درون سازمان، و بنا بر ایمیلی که شخص معترض یک روز قبل از انتشار اتهامات به آرشام پارسی نوشته بود،) علیه آرشام شروع شد. ما، در درون سازمان، از انگیزه های این حمله با خبر بودیم. با وجود این در همان موقع از او خواستیم برای جواب به اتهامات مدرک به سازمان ارائه بدهد. بار دوم اما که ما را به بررسی بیشتر واداشت موثعی بود که یکی از وبلاگ نویسان دگرباش از عضو هیئت مدیره ی سازمان خواست که به مواردی که در وبلاگ خود مطرح کرده بود، پاسخ بگوید. در هر سه باری که از جانب هیئت مدیره پاسخ کتبی داده شد، بر اساس مدرک، و بر اساس مشاهدات و اطلاعات ما در درون سازمان پاسخ داده شد. تنها یک ماه پس از آخرین باری که در وبلاگ آرشین تیموریان به مسئله ی سازمان پرداخته شد، و پاسخ سازمان نیز در همان وبلاگ منتشر شد، شواهد دیگری بروز کردند که نیاز به بررسی داشتند. از همان زمان ما به وارسی و ترمیم نارسایی های درون سازمان دست زده ایم. این ترمیم ها باید انجام می شدند. ما قدم به قدم جلو آمده ایم و در هر قدم به مشکلی از مشکلات درون سازمان پرداخته ایم به امید این که حل بشود. اما آن مشکلی که به تعیین مشی سازمان و اولویت های انتخابی آن مربوط می شود، موردی است که اگر همکاری وبلاگ نویسان دگرباش و دگرباشان داخل ایران نباشد هیچوقت حل نخواهد شد. ناآشنایی مسئولین سازمانی که ساکن خارج از کشور است، با بدنه ی اصلی خود یعنی دگرباشان داخل ایران و همچنین نشناختن اولویت ها و نیازهای جامعه ی دگرباشی ایران، و دگرباشان ایرانی خارج از ایران، امری است طبیعی و حل آن با ارتباط نزدیک با بدنه ی داخل، آسان است. آنچه ما می دانیم نیازهای جامعه ی دگرباشی بر اساس اصول کلی و عمومی حقوق شهروندی و بشری است، آنچه شما می دانید شرایط حاضر و تعیین کننده در زندگی دگرباشان جنسی در داخل ایران است. باید این را یادآوری کنم که همانگونه که اعضای هیئت مدیره ی سازمان برای دگرباشان داخل ایران شناخته شده نبودند و تنها به عنوان حامیان آرشام پارسی معرفی شدند، فعالان و وبلاگ نویسان دگرباش نیز برای هیئت مدیره ی سازمان، جز در یک یا دو مورد، چهره هایی بی تفاوت و بی علاقه و خاموش دیده می شدند بی آن که علت این بی علاقگی را بدانیم.

برای دانستن این مجهولات و برای اینکه بدانم _ بدانیم چرا ریشه های ما در آن خاک در ایران نمی توانند یا نمی خواهند سازمان و نشریه، که شاخ و برگ آن ها است را یاری و انرژی رسانند، در ماه گذشته از چند نفر وبلاگ نویسان و نویسندگان دگرباش که در یک سال اخیر نسبت به عملکرد سازمان نظر انتقادی داشته اند خواهش کردم در این باره بنویسند. دوستانی برای ما نوشتند که در اینجا مطالب آنها را می آوریم دوستان دیگری نوشتند و خواستند که نوشته های آنها فقط پیش خودمان بماند و منتشر نشود و دوستانی هم هنوز ننوشته اند .

باربد شب و مهدی همزاد از دوستانی بودند که متنی را برای انتشار در چراغ به من دادند و دوستان دیگر در نامه و ایمیل خطاب به من/ما نوشتند و نظر خود را در ارتباط با سازمان شرح دادند. می شود گفت پاسخ های رسیده و ایرادهایی که به سازمان وارد است در درستی و دقت بسیار به هم شباهت دارند. همینجا از کسان دیگری که مایلند در رابطه با سازمان بنویسند دعوت می کنم تحلیل های خود را از سازمان و عملکرد آن در دو ساله ی گذشته بنویسند.

یکی از کسانی که محبت کرده و به نامه ی من پاسخ داده اند به ما توصیه کرده اند که این سازمان را بیندازیم و برویم زیرا این سازمان در دست هر کس که باشد بدنام است. سازمان دیگری را تشکیل بدهیم و از نو شروع کنیم. دوست دیگری با حوصله و دقت تمام موارد اشکال سازمان را نکته به نکته در چندین صفحه شرح داده اند و راهنمای روشن و با ارزشی در اختیار ما گذاشته اند. نظرگاه های باربد شب و مهدی همزاد در این شماره منتشر شده است. پیشنهاد مبنی بر رها کردن این سازمان و تشکیل سازمانی دیگر، بعد از انجام مراحل قانونی پیگیری پرونده ی سازمان و به آخر رساندن آن، در برنامه ی کار شورای دبیران قرار می گیرد. در ارتباط با شفافیت سازمان، تا آنجا که امکانش باشد و محدوده ی قانون اجازه بدهد، رعایت می شود. برای آن که پرداختن به نظراتی که در ارتباط با سازمان شده، تنها پاسخی به نظری نباشد، این موارد در جلسه ی شورا مطرح می شود و تصمیم هایی که بر مبنای آن پیشنهادات، در تغییر مشی سازمان داده می شود در چراغ منتشر خواهد شد. سازمان مرامنامه ای تدوین شده ندارد اما سه مورد را هدف فعالیت های خود می داند، جرم زدایی از همجنسگرایی، روشنگری در زمینه ی حقوق همجنسگرایان، دو جنسگرایان و دوجنسگونگان ایران، و حمایت از پناهجویان دگرباشی که به دلیل دشواری شرایط سیاسی و فرهنگی داخل ایران، از کشور خارج شده اند.

آیا سازمان در نظر دارد برای اقداماتی که «یکی از اعضایش» بر علیه دیگر فعالان جامعه ی دگرباشی و روزنامه ها و وبلاگ نویسان انجام داده است رسما عذر خواهی کند؟

آیا مواردی که نکته به نکته شورای دبیران در بیانیه ی خود در شماره 43 چراغ منتشر کرد به معنای به عهده گرفتن نقش شاکی خصوصی در برابر اقدامات آن عضو که چند موردش تخریب و تخطئه ی فعالان و نویسندگان دگرباش است، نیست؟ وقتی به دلیل همین موارد آن عضو سازمان یک بار از دبیر کلی عزل می شود و بار دیگر از مجموعه ی سازمان حذف می شود، به معنای مسئولیت پذیری و پیگیری سازمان در موارد اتهام نیست؟

در خاتمه، وبلاگ الماس خوشتراش در چند هفته ی پیش در پست هومو- هوموفوبیا نوشته است:

به نظر من IRQO به جای اینكه همش داد بزنه كه چرا حق ما رو خوردن، باید به ما یاد بده كه Gay Life چی هست!
و دوباره توضیح میدم كه من اصلا فكر نمیكنم كه IRQO خیلی چیزی حالیش میشه یا خیلی كارش درسته! فقط دستش در اشاعه افكار و اطلاعات بازتره.

اگر دست ایرکیو در اشاعه افکار و اطلاعات باز به نظر می آید، حتما باید به اطلاع رسانی در امور اجتماعی و یا گی لایف بپردازد. این هم جزو برنامه هایی خواهد بود که به همکاری نویسندگان دگرباش نیازمند است.

ما به دلیل تعهدی که در نامه ی دوسال پیش آن را آوردیم و به دگرباشان ایران قول دادیم اگر انحرافی در سازمان و عملکرد دبیرکل وقت آن ببینیم در برابر آن خواهیم ایستاد و برای اصلاح آن انحراف تلاش خواهیم نمود به تلاش حقوقی و قانونی خود برای جلوگیری از مصادره ی سازمان توسط دبیرکل سابق آن ادامه خواهیم داد و در ادامه ی این مبارزه ی قانونی و مورد قبول از راه های قانونی اجازه ی بهره برداری از نام سازمان و نام نشریه آن را به دبیرکل سابق نخواهیم داد . ولی آمادگی این را داریم که با نظر و صلاحدید و تشخیص جمعی دگرباشان ایران اگر چنانچه لازم باشد با نامی که آنها می خواهند به فعالیت ادامه دهیم و با نامی که آنها پیشنهاد می دهند نشریه را منتشر نماییم چنانچه تشخیص جمعی دگرباشان به این برسد که با نامی غیر از چراغ به ادامه انتشار بپردازیم چنین خواهیم کرد تا به سهم خود از کشمش و مغشوش شدن فضاهای فکری تبلیغی مربوط به دگرباشان ایرانی جلوگیری کنیم .

از شماره ی بعد سعی خواهیم نمود تاریخ انتشار نشریه از اول ماه میلادی به اول ماه ایرانی منتقل گردد و به این دلیل شماره بعدی نشریه را در اول مهر ماه 1387 در اختیار شما قرار خواهیم داد .